前兩日佢公司搬office返晏,
所以call佢問吓佢同唔同我食lunch.
佢話約咗人, 係某某.

我唔開心, 話: "你又話會同我講嘅?"
佢答: "我而家咪話俾你聽囉."
我: "唔..."
佢: "係咪今日無人同你食呀?"
我: "係..."
佢: "咁我推咗佢啦. 你想食咩呀?"
我(變番開心): "唔... 唔知呀, 都未諗."
佢: "唔... 去食... 唔..."
我(醋意又黎): "唔... 算啦, 由佢啦."
佢: "唔好啦... 想食咩呀? 我同你去啦!"
我: "唔... 都係唔好喇... (欲言又止)"
佢: "點呀?"
我: "我想就算我地去唔去, 你都推咗佢..."
佢: "你唔係呀嘛?"
我(知道自己short咗): "算啦, 算啦, 唔好喇. 你去啦, 我自己食."
佢: "唔... 咁我一陣間返公司call你啦, 好無?"
我: "唔..."

當時我有呷醋架, 大約一分鐘啦,
之後好快又無事,
因為佢都好大方講俾我聽吖,
而且亦有諗住推.
之後2:03pm佢已經call我,
真係promise咗有做到,
仲有約我夜晚一齊食飯添!

本來我已經好叻咁過渡咗,
但係而家諗起又覺得唔妥當.
如果我咁啱無call佢食lunch,
咁佢又會唔會講俾我聽呢?
佢嗰日難得有一日遲返都無諗住約我,
反而係約某某先,
似乎某某真係好重要喎...
又話轉咗工會少聯絡,
呢個月黎佢都返咗舊公司成五, 六次,
同班人出咗去幾次,
而家仲約番一齊食lunch!

我... 好介意... 點算?!